Cees Bakker
|
Antwoord:Publicaties in WINDNIEUWS - 2007/03/14 19:20
Reactie Eize de Vries:
Op basis van het onderstaande enkele opmerkingen:
Ad 1. In het Verenigd Koninkrijk zijn in ieder geval de 70-er jaren enkele H-type Darrieus rotoren ontwikkeld. Prof. Peter Musgrave heeft onder andere een ‘kleine’ H-rotor ontwikkeld (D x H circa 5m x 4m voor zover ik mij dat juist herinner) en onder andere voorzien van opvouwbare rotorbladen. Vanaf 1978 – 1983 werkte ik in Botswana en wij hebben deze machine begin jaren 80 getest op het RIC (Rural Innovation Centre) in Kanye. Ik kan mij ook herinneren dat deze machine niet zelfstartend was en last had van de nodige mechanische problemen. Dit was wel een zeer geavanceerd ontwerp, waarvan veel werd verwacht, maar over het rendement heb ik geen informatie voorhanden. In die tijd zijn ook enkele zeer grote machines met H-rotoren in de UK ontwikkeld, deze staan nu bekend als witte olifanten (zie boek Paul Gipe ‘Wind Energy comes of age’. Verder heeft Heidelberg Rotor (DE) in de jaren 90 enkele turbines gebouwd van 30 kW en 300 kW. Die van 300 kW zijn na een paar jaar draaien en veel problemen weer afgebroken, hoe het met de kleinere turbine is afgelopen is mij niet bekend. Wel is het zo dat een Fachhochschule (Duitse HTS) in Duitsland (volgens mij FH Bremen) gepoogd heeft dit laatste model de afgelopen jaren te verbeteren.
Ad 2. In Duitsland is door ingenieursbureau aerodyn Energiesysteme (ook o.a. ontwerper van de 5 MW Multibrid turbine) enkele jaren geleden de 5 kW Aerosmart 5 ontwikkeld. Volgens directeur Söhnke Friedrichsen van aerodyn zijn voor deze turbine door hen rotorbladen ontwikkeld met een maximale Cp = 0,42.
Ad 3. Het grootste probleem voor UWT’s lijkt mij niet de absolute hoogte van potentiële energieopbrengsten per vierkante meter oppervlak, maar de moeilijkheid om optimale locaties te kunnen benutten. Een welwillende gebouweigenaar hoeft bijvoorbeeld niet het meest optimale gebouw te hebben, inclusief de benodigde versnelde schuine windstroming over de dakrand als meerwaarde en waar naar wordt gerefereerd.
Ad 4. De claim ‘onderhoudsvrij’ gaat vrijwel nooit op voor door de mens ontworpen constructies, windturbines niet uitgezonderd. Hierbij verwijs ik naar een al lang lopende discussie over storing/onderhoudsclaims van voor en tegenstanders van direct drive turbines en systemen voor zien van tandwielkast. De eerste categorie
(met name > 10.000 Enercon turbines) hebben geen storingsgevoelige tandwielkast, maar hebben nog steeds onderhoud nodig daar elke turbine (als systeem) ook uit een (groot) aantal andere componenten bestaat. En elk component is een potentiële storingsbron, denk ook aan printplaatjes, lagers, rotorbladen, et cetera.
Mvg,
Eize de Vries
|
