| Onze toekomst |
|
|
|
|
Pagina 4 van 8
Op 6 juni 07 werd in De Rode Hoed te Amsterdam de betekenis van het IPCC-rapport voor Nederland toegelicht door Bert Metz en Joop Oude Lohuis van het Milieu en Natuur Planbureau en Aad van Ulden en Rob van Dorland van het KNMI. Het rapport van het Platform Communication on Climate Change werd door Rob van Dorland overhandigd aan Hans Bölscher van VROM. De rapportage van het IPCC is gebaseerd op uitwerkingen van 23 opgevraagde geavanceerde modellen van diverse onderzoekers. Het rapport is een samenvatting van alle beschikbare wetenschappelijke artikelen die zijn gereviewd door gekwalificeerde wetenschappers. De tekst van het duizend pagina's tellende rapport reflecteert wat wetenschappers er van vinden. Er is een bestuurlijke samenvatting gemaakt die een getrouwe weergave is van de conclusies. Daarover werd in januari 07 in Parijs consensus bereikt. Emissies van broeikasgassen nemen versneld toe, voornamelijk als gevolg van de explosieve groei van het gebruik van fossiele brandstoffen in China en India. De toename is sterker dan het hoogste scenario tot nu toe. Dat heeft allerlei gevolgen, die echter vooral op termijn groot zullen zijn. Een stijging van de zeespiegel van 6 a 7 meter door het smelten van het ijs op Groenland wordt voorzien over honderden tot duizenden jaren. We hebben dus nog tijd om ons er op voor te bereiden. Maar dat Australie steeds droger wordt is grotendeels niet meer te voorkomen. In onze streken zou het kunnen leiden tot het verminderen van de seizoenen van vier naar drie. De winter stelt in de toekomst niet zoveel meer voor... Bert Mertz ging in op enkele technieken. Van de waterstof-auto met brandstofcellen moeten we ons de eerste twintig jaar nog niet zoveel voorstellen. Technisch lijkt het mogelijk te worden, maar wat als de mensen hem niet kopen? Het vliegverkeer stijgt sneller dan de besparingsmogelijkheden daarvoor. Biobrandstof zal tot 2030 maximaal voor 10% kunnen bijdragen aan de oplossing. Alcohol uit suikerriet lijkt nog de meest aantrekkelijke bio-mogelijkheid. En cellulosehoudende biomassa zorgt voor de minste concurrentie met de voedselproductie. Ingrijpen kan allemaal nog voor een redelijke prijs. De economische groei is dan bijvoorbeeld 2,4% in plaats van 2,5%. Maar als we de temperatuurstijging tot 2 gr. C willen beperken moeten we wel snel ingrijpen. De publieke uitgaven voor energieonderzoek zijn ten opzichte van 1980 nota bene gehalveerd! Een beter beleid en mondiale samenwerking is absolute voorwaarde voor succes. De geloofwaardigheid ten opzichte van landen als China en India vereist van ons een actief beleid. "Laat eerst zelf maar eens zien wat er mogelijk is" zeggen zij terecht. 30% CO2-reductie kan best, maar dan zullen we het niet op onze buurman moeten afschuiven. Iedereen zal zelf aan de bak moeten. Alle maatschappelijke sectoren hebben inmiddels op hun manier laten weten mee te willen werken. Er is dus een groot draagvlak voor stringent beleid.
Het regeringsbeleid is gericht op drie sporen: In de middelensfeer zal ingestoken worden op een bonus/malus systeem. Goede maatregelen worden beloond en vervuiling zal meer dan ooit in de fiscale sfeer worden aangepakt. Daarnaast zal een stimulerend beleid worden gevoerd voor gewenste zaken. Tenslotte worden normen gehanteerd om tot het gewenste resultaat te komen. We hebben dus deze zomer iets te verwachten! De discussie na afloop was geen toonbeeld van wetenschappelijk gehalte. Terwijl Rein Willems enkele dagen ervoor opmerkte dat bij Shell over de oorzaak van het klimaatprobleem geen discussie meer wordt gevoerd omdat dit nu wel voldoende duidelijk is, namen de sceptici hier hun kans waar. Een jongmens van een semi-(kwasi) wetenschappelijk tijdschrift verweet de commissie gebrek aan openbaarheid, terwijl zojuist omstandig was uitgelegd dat alles berust op openbare informatie. Hij krijgt een e-mail. Ook kernenergie werd weer eens door iemand als CO2-vrije oplossing naar voren gebracht (en door de gespreksleider omarmd). Zullen we het voortaan over de hele keten beschouwen? Eerdere publicaties:
In De Volkskrant van 26 mei 07 bespreekt Martijn van Calmthout een beschouwing van 'The Scientist' over de vele mythes die door sceptici worden gelanceerd. En hoe ze stuk voor stuk worden afgebroken. "Climate Change, a guide for the perplexed".
Zie verder:
|
